In onderwijs en jeugdhulp praten we vaak over wat er níet lukt.
Over wachtlijsten, tekorten, protocollen en muren tussen organisaties.
Maar wat als we beginnen bij wat wél kan?
Wat als we met elkaar onderzoeken waar beweging al voelbaar is, klein, concreet, menselijk?

Dat is precies de kern van WEL in Ontwikkeling; de landelijke beweging voor kinderen en jongeren van 4 tot 23 jaar voor wie school (tijdelijk) niet past. Maar die wél willen leren en ontwikkelen. Het is een initiatief van het Nationaal Programma Onderwijs van het Ministerie van Onderwijs, cultuur en Wetenschap (OCW).
Ik was hierbij betrokken als adviseur in het ondersteuningsteam Zorg voor Jeugd (OZJ).
Met mensen uit het onderwijs, jeugdhulp en gemeenten zochten we naar wat wél werkt als jongeren vastlopen in het systeem.
Geen nieuw project, geen dikke rapporten, maar echte gesprekken.
Met docenten, hulpverleners, beleidsmakers en vooral: met jongeren zelf.

Wat heeft dit kind écht nodig?

We ontdekten dat verandering pas echt ontstaat als mensen elkaar weer gaan zien. Niet als functie, maar als mens.
Als een docent en een hulpverlener samen aan een tafel zitten en zich afvragen: Wat heeft dit kind nu écht nodig, vandaag?
Dan gebeurt er iets. Er komt rust, verbinding, samenwerking.
Vanuit die menselijke basis volgt de rest vanzelf: maatwerk, lef, vertrouwen.

Door twijfel ontstaat creativiteit

Het mooie is: dat principe geldt niet alleen landelijk. Het werkt in elk team, elke school, elke klas.
Of je nu leidinggevende bent, mentor of zorgcoördinator, conciërge. Verandering begint bij de vraag: Wat kan er vandaag wél?

In mijn werk zie ik steeds hetzelfde gebeuren: als mensen zich gehoord voelen, komt de energie terug.
Als er ruimte is om te twijfelen, ontstaat creativiteit.
Als er vertrouwen is, volgt verantwoordelijkheid.
En dan blijkt dat er veel meer mogelijk is dan we dachten.

Recht op ontwikkeling voor iedereen

Vanuit WEL in Ontwikkeling zien we dat er groeiende aandacht is voor het recht op ontwikkeling van álle jeugdigen, ook als school tijdelijk niet lukt. Ik ga daarin nog een stap verder. Namelijk dat echt veranderen geen plan nodig heeft, maar mensen die durven blijven kijken. Dus ook naar de leraar, het schoolteam en het hele systeem.
Die zeggen: we weten het niet precies, maar we gaan het samen doen.
Stap voor stap.
Vanuit vertrouwen.
Vanuit menselijkheid.

Wil jij of je team ook zo kunnen werken of groeien? Samen, vanuit menselijkheid en vertrouwen? Neem dan contact op. Ik zet mijn kennis en ervaring graag in. In een persoonlijk traject, voor een studiedag of teamontwikkeling.

Maartje Maas