Ik was een weekend weg, met vriendinnen. We kennen elkaar al jaren.
En toch was er een moment waarop ik me alleen voelde. Zij kwamen samen. Ik kwam alleen, omdat ik nog een werkafspraak had. Zij sliepen bij elkaar. Ik sliep apart. Vanwege overprikkelbaarheid en bijbehorende prikkelbaarheid, kies ik soms bewust voor momenten alleen. Dat helpt.
Maar het maakte ook kwetsbaar.

Als je voor jezelf kiest, dan…

Bij vertrek draalden we wat bij de auto’s. Wie rijdt met wie?
Er werd niks verkeerds gezegd.
Maar in míj ging het alarm af.
Mijn lijf werd overspoeld.
En mijn hoofd verzon razendsnel het verhaal: “Je hoort er niet bij. Als je voor jezelf kiest, dan ben je dus altijd alleen.”
Huh?!
Ik werd emotioneel. Stamelde wat. Wilde verdwijnen. Mezelf uitspreken was moeilijk.
Tot ik zei: “Ik voel me niet veilig.”
Dit deed iets.
Alleen het uitspreken van mijn gevoel, waar niemand schuld aan had, gaf lucht. En ruimte aan ons allemaal.

Dansen!

Later dacht ik: Wat maakt het nou zo moeilijk om me uit te spreken?
Niet te doen alsof het wel gaat.
Maar wél te zeggen: “Wil iemand met mij mee terugrijden?” Of “ik weet het gewoon even niet, help me ff.”
Zonder drama of verwijt. Gewoon eerlijk wat je voelt.
Ik geloofde mijn eigen verhaal van er niet bij horen en er niet toe doen.
Toen ik het, na gestuntel en gepruttel, durfde te zeggen, dat ik me niet veilig voelde, dat ik bang was voor afwijzing, kwam er lucht. En verbinding. Das fijn! Daar ga ik van dansen.

Wat heb jij of het schoolteam nodig om te blijven?

Dit voorbeeld is inwisselbaar voor een studiedag op school.
En wat hebben teamleden dan nodig om letterlijk en/of figuurlijk te blijven?
Om niet te verdwijnen. Niet te verharden. Niet alleen voor de bühne mee te doen.
Zacht zijn voor wat collega’s voelen en uitstralen met hun lichaamstaal.
En dat delen.
Dan aanwezig zijn. Veilig zijn. Zien wat niet wordt gezegd. Dat is zoveel waard en het echte begin..

En ik?
Ik dronk samen met m’n vriendinnen nog een kop thee zonder veel woorden. Heerlijk!
Ik dans er nog van:-).

Als jezelf uitspreken moeilijk is

Wat deze situatie leert is dat je zelf verantwoordelijk bent voor je emoties en gevoel. Jij bepaalt wat je deelt of binnen houdt. Als je deelt geef je de ander een kans wat voor je te doen. De reactie kan tegenvallen, maar vaker is het een begin van echt contact. Want ,als jij deelt nodig je ook de ander uit tot delen.
Als je weet welke emoties, gevoelens, overtuigingen en loyaliteiten er in jouw rugzak zitten, verstrengelen ze ook niet met die van een collega.
Een mooi proces dat leidt tot echte verbinding en vertrouwen. Het bouwen van een een écht team is begonnen!

Sparren?

Wil je hierover eens doorpraten of sparren? Ik luister.

Maartje Maas